Rozdział 1

Tego dnia Blaihin obudziła się wcześniej niż zazwyczaj, chociaż poprzedniego wieczoru miała nie małe problemy z zaśnięciem. Denerwowała tym swoją współlokatorkę, Lindsey. Co chwilę to zapalała, to gasiła lampkę, wstawała po szklankę wody, po czym znów bezskutecznie próbowała zasnąć.
 Lindsey rozumiała jednak koleżankę. To nie była zwyczajna noc. To ostatnia noc Blay w sierocińcu. Wszyscy zastanawiali się jak to jest, a to właśnie ona miała się o tym przekonać. I cieszyła się z tego.
To nie tak, że było jej tu źle. Wychowawcy i opiekunowie robili co w ich mocy, by podopieczni czuli się bezpieczni i kochani. I udawało im się. Nikt się nie wywyższał, a nawet gdy próbował, szybko został uświadomiony, że wcale nie jest lepszy. Nawet jeśli ktoś go odwiedzał, a innych nie.

To co działo się wokół, docierało do dziewczyny jakby przez mgłę. Ledwo słyszała ulubioną piosenkę w radio, nie czuła smaku jedzenia. Choć z pozoru wyglądała na spokojną i opanowaną, tak naprawdę była kłębkiem nerwów.

Falowane brązowe włosy zostały związane, coraz częściej denerwowały właścicielkę, która poważnie zastanawiała się nad ich skróceniem. Nadal tego nie zrobiła, zdając sobie sprawę z tego, że są one atutem. Niestety, rozpuszczone żyły swoim własnym życiem, choć Blay próbowała temu zaradzić.

W tym dniu nie tylko włosy, ale i koordynacja ruchowa sprawiała jej kłopoty, Kiedy po raz kolejny, podczas przenoszenia walizek i pudeł z całym dorobkiem dotychczasowego życia wpadła na niczego nie spodziewającą się osobę, została nazwana pokraką. Nie zrobiło to na niej dużego wrażenia, miała ważniejsze sprawy na głowie.

W maju skończyła równe 18 lat i mogła zacząć żyć samodzielnie. Na szczęście miała czas na oswojenie się z nową sytuacją i wyprowadzkę, więc skorzystała z niej. Poczekała do momentu aż skończy szkołę. I ten moment właśnie nadszedł. Mając świadectwo ukończenia szkoły przy sobie, nie miała już wyboru.
Zanim opuściła to miejsce, które praktycznie od zawsze było jej domem, musiała wypełnić ważne dokumenty swoim imieniem i nazwiskiem. Czuła się nieswojo siedząc w gabinecie i pisząc "Blaithin Grace Wheeler", ale robiła to niczym maszyna. Próbowała wyobrazić sobie, że to tylko nic nieznaczące literki, układające się w wyrazy. Nie miała racji, ale takie myślenie pomagało.

- Podpisz jeszcze tutaj. - powiedziała Hannah, sekretarka. Była to kobieta w wieku około trzydziestu lat, o ciemnoblond włosach i miłym uśmiechu. Blay ją lubiła. To dzięki niej znalazła niedrogie mieszkanko i od 16 roku życia dorabiała w weekendy w pizzerii, oraz innych, bardziej dorywczych pracach. To dzięki temu miała pieniądze na drobne wydatki, uzbierała na dość dobry telefon. W poprzednie wakacje ukończyła też odpowiedni kurs, by teraz móc zacząć pracę w muzeum historii naturalnej. Ta praca pozwoli oszczędzić jej na studia, o których od dziecka marzyła.

Dziewczyna złożyła kolejny podpis i uśmiechnęła się do Hannah. Chociaż była sekretarką, a nie opiekunką, przez te wszystkie lata starała się chociaż w małym stopniu zastąpić jej matkę.

Rodzice Blay zginęli w pożarze domu. Nie wiadomo jakim cudem udało się uratować pięcioletnią dziewczynkę. Jako, że najbliższa rodzina mieszkała zbyt daleko i najwyraźniej nie miała ochoty zaopiekować się krewną, trafiła ona do sierocińca.

- Więc...Jeśli kiedykolwiek potrzebowałabyś pomocy, moje drzwi zawsze są otwarte.
- Dziękuję. - Łza zakręciła się w oku brunetki, choć z całych sił starała się nie płakać.

Już miała powiedzieć "Do widzenia" i odejść, gdy wpadła na pomysł. To, nad czym zastanawiała się odkąd skończyła 10 lat, było w zasięgu ręki. Czemu wcześniej o tym nie pomyślała?
Podniosła wzrok na kobietę i z zaskakującą odwagą spytała:

- Mam pytanie. Jak mieli na nazwisko państwo, którzy adoptowali Harry'ego?

Hannah wiedziała, że to pytanie w końcu padnie, toteż nie była zaskoczona. Przygotowywała się do tego, ale nadal nie wiedziała co w tej sytuacji zrobić. Zdawała sobie sprawę, z tego ile znaczy to dla Blay. Widziała co jako dziecko przeżyła, gdy został adoptowany.

- Myślę że nie powinnam udzielić ci tej informacji. Jesteś obcą osobą.

Blaithin kiwnęła głową na znak, iż rozumie. Poczuła ucisk w klatce piersiowej. Jakaż była głupia! Mogła się domyślić, że nie jest upoważniona do tego, by się dowiedzieć.

To nie było ostatnie słowo sekretarki.

- Ale mam nadzieję, że mogę ci zaufać. Wiem, że to dla ciebie ważne. Ci państwo mają na nazwisko Styles.

Nie mogła uwierzyć własnym uszom. Styles. Styles. Harry Styles. To brzmiało tak dobrze. Miała ochotę uścisnąć Hannah z radości, jednak powstrzymała się. Dumna z siebie wyszła z gabinetu. To takie dziwnie. Dla niej zawsze był chłopcem bez nazwiska. Nie wiedziała, jak nazywał się kiedyś. Teraz to już nie istotne. Minęło tyle lat, jego osoba nie powinna mieć już żadnego znaczenia. W dodatku to on obiecał, że będzie ją odwiedzał. Nigdy więcej go nie zobaczyła.
Znała nazwisko. I co dalej? Przecież równie dobrze może być teraz w Ameryce czy Australii. Na pewno o niej nie pamięta. Powinna wziąć z niego przykład. I miała taki zamiar, bo wtedy nie zdawała sobie sprawy  z tego jak bardzo potrzebne jej to krótkie nazwisko.

*
Dziewczynka siedziała na brzegu piaskownicy i niebieską łopatką wykopywała dół. Nie zastanawiała się po co to robi, jednak dopóki sprawiało jej to radość, nie przestawała. 
Ukryła się tam, podczas gdy inne dzieci jadły obiad. Pogoda była zła, możliwe więc, że nikt nie domyśli się, iż poszła właśnie tam. Chciała być choć przez chwilę sama i rozrzucając wokół siebie piasek, wyładowywała cały smutek i gniew, jaki był w jej duszy.

Kiedy dom zrobił się już całkiem czarny, a rodziców nie było wcale, przyjechali obcy ludzie i zabrali ją stamtąd. Nie wiedziała dlaczego to robią. Pamiętała ogień, było bardzo gorąco, a dym utrudniał oddychanie. 

Czemu jakaś pani bierze ją na ręce?
Czemu nie może przytulić mamy?
Dlaczego jej tu nie ma?
A co z zabawkami?
Czy będzie mogła wziąć swoją lalkę o imieniu Polly?

Pani nie chciała odpowiedzieć na żadne z tych pytań. Była smutna. Dla dziecka nie było to zrozumiałe.

Dostała nowy dom. Nie podobał jej się. Był za duży i mieszkały w nim też inne dzieci.

Rzuciła łopatkę jak najdalej. Zrobiło się zimno, cieniutki sweterek nie chronił ciała przed wiatrem. Rozsądniej byłoby wrócić do pokoju, ale przecież była zła.

- Naprawdę nie umiesz mówić? - usłyszała za plecami chłopięcy głos. 

Wstając, odwróciła się. To prawda, odkąd tu trafiła, milczała, ale dlatego, że nie miała ochoty z nikim rozmawiać. Nie zamierzała jednak informować o tym chłopca. 

Stał on kilka metrów od piaskownicy, w sztruksowych spodniach i granatowej bluzie. Był wyższy od niej, brązowe włosy lekko się kręciły. Wyczekiwał jakiejkolwiek reakcji ze strony Blay, a ona jedynie wpatrywała się pustym wzrokiem w przestrzeń obok niego.

- No przestań.- Zrobił krok w jej stronę - Wszyscy cię szukają. 

Zamiast odpowiedzieć, niezainteresowana wzruszyła ramionami. Wiedziała to. 
Jej drobne ciało przeszedł dreszcz, próbowała to ukryć. Nie chciała by pomyślał, że łatwo ją przekonać, bo tęskni za ciepłym miejscem. Stała tak jeszcze przez chwilę, starała się wyglądać dumnie i poważnie. Nie potrzebowała zainteresowania

- Jesteś dziwna. - powiedział, delikatnie marszcząc brwi.
- Nieprawda.. - odburknęła, obejmując się ramionami. Robiło się coraz zimniej i ciemniej
- A jednak mówisz!

Dziewczynka zauważyła, że troszeczkę seplenił. Rozbawiło ją to.

- Jak się nazywasz?- zapytał. Nie chciała ujawniać mu swojego imienia, niestety czuła, że jeśli tego nie zrobi, ten nie zostawi jej w spokoju.

- Blaithin.
- Jak?!- Praktycznie wykrzyknął te słowo. Było to rzadko spotykane imię.

Chłopiec położył ręce na biodrach patrząc na nową znajomą z ogromnym zdziwniem.

- Blay. - Przewróciła oczami. Dzieci w przedszkolu reagowały dokładnie tak samo.
- I fajnie. - Uśmiechnął się. - A ja Harry.

Wyciągnął do niej rękę. Z wahaniem nieufnie ją uścisnęła i sama się zdumiała jak łatwo dała się zaprowadzić do budynku. 

*
Wysoka blondynka szybko zbiegła po schodach, chcąc pożegnać koleżankę.

- Blay!- krzyknęła i zanim tamta się spostrzegła, już trzymała ją w objęciach.

Co prawda, Blay nie wyjeżdżała na drugi koniec świata, ani nawet kraju, a tylko kilka ulic dalej. Dzieliły pokój przez kilka lat i będzie jej brakowało brunetki.

- Lindsey...- powiedziała cicho Blay, próbując wydostać się ze szczelnego uścisku. - Dusisz mnie.

Blondynka zrobiła krok w tył, umożliwiając znajomej swobodne oddychanie. Bardzo przebywała jej odejście, jednocześnie nie mogła doczekać się swoich osiemnastych urodzin, by w końcu również się wyprowadzić.

- Przepraszam. Nie mogę uwierzyć, że będę sama w pokoju. Będzie mi pusto.
- Nie do końca. Dostaniesz jakąś młodszą dziewczynę do mieszkania, tak jak ja ciebie kiedyś.
- W sumie...- Zająknęła się.- Masz mój numer, prawda? Dzwoń! Musimy się kiedyś spotkać, nie zostawiaj mnie.

Wheeler przytakiwała tylko z niepokojem zauważając taksówkę, która przyjechała już chwilę temu i kierowcę tracącego cierpliwość.

- Zadzwonię. - zapewniła. - Ale teraz muszę już iść. Pa!

Pożegnała Lindsey i wraz z bagażem ruszyła do samochodu. Siedzący w aucie mężczyzna niezbyt chętnie pomógł wsadzić walizki i pudła do bagażnika. Naprawdę nie spodobało mu się to co przed chwilą widział. Nie ona jedyna chce dzisiaj gdzieś jechać, a tylko spowalnia jego pracę.

W końcu wsiadła do samochodu i podała niezadowolonemu kierowcy adres, pod którym miał ją wysadzić.

Teraz nie ma już powrotu. Właśnie zamknęła pewien rozdział swojego życia i nadszedł czas by rozpocząć następny.

____________________________________________________________________________

Cześć. W końcu pierwszy rozdział! Siedziałam nad nim naprawdę długo. To co widzicie to szósta wersja jaką napisałam. Nawet mi się podoba, zdecydowanie bardziej, niż poprzednie 5.

Chciałabym podziękować @cliffordeffect za cudowny szablon! Jest dokładnie taki jaki chciałam.
Rozdziały będą pojawiać się bardziej lub mniej regularnie, przepraszam. Ale chcę każdemu poświęcić więcej uwagi, a to trochę czasu zajmuje. Jestem pewna, że są tu jakieś błędy, kilka już poprawiłam, ale pewnie nie były to wszystkie, więc przepraszam.

Dziękuję za komentarze pod prologiem, może nie było ich mega dużo, ale naprawdę mnie ucieszyły!


Jeśli chcecie możecie też wyrazić swoją opinię na Twitterze pisząc tweeta o rozdziale z hasztagiem #FOUNDYOUFF

Zachęcam również do zadawania pytań. Jeśli masz pytanie, napisz do mnie na asku ( http://ask.fm/foundyoufanfiction)   lub tt ( https://twitter.com/PAYNOSCRIPT ) , albo w komentarzu. Zawsze odpowiadam.

Proszę Was bardzo o komentarze, bo wtedy jeszcze bardziej chce mi się pisać i pracować!

xoxo