Rozdział 2

przeczytajcie notkę pod rozdziałem!

____________________________

Z mocno bijącym sercem nacisnęłam klamkę i otworzyła drzwi. Co prawda, była już w tym mieszkaniu, ale teraz miała naprawdę tu zamieszkać. Weszła do pomieszczenia i z przyzwyczajenia sięgnęła dłonią do włącznika światła po prawej stronie, choć było jasno. W krótkiej chwili zorientowała się co zrobiła, pośpiesznie gasząc żarówki. Przynajmniej wiedziała, że się tam znajduje.

Mieszkanie było niewielkie. Niektórzy nawet nie nazwaliby tego mieszkaniem. Składało się ono z pokoju, kuchni i łazienki. Ale czy osiemnastolatka potrzebuje więcej? Zresztą, najważniejsze, że nie było drogie. W dodatku Blay wiedziała, że tylko przez jakiś czas będzie jej domem. Zanim wyjedzie na studia. Jeśli wyjedzie. W Londynie na pewno jest wiele dobrych uczelni, więc nie musiałaby się przeprowadzać. Nie była jednak pewna czy znalazłaby tu kierunek, który ją interesował. Nie zagłębiała się jeszcze w ten temat.

Nogą przesunęła karton wypełniony książkami, a za sobą pociągnęła walizkę. Rozglądając się po swoim nowym domu, zauważyła, że kolory utrzymane są w neutralnych, bezpiecznych odcieniach beżu i szarości. Nie przeszkadzało jej to, nie lubiła gdy wszystkiego było za dużo. Panował tam spokój, chociaż ulice na zewnątrz były ruchliwe i co chwilę dochodził stamtąd dźwięk klaksonu.

Blay zostawiła swoje bagaże i przysiadła na brzegu łóżka. Z żalem odczuła, że nie było cudownie miękkie, ale nie tego się w końcu spodziewała. Łóżko do złudzenia przypominało to, na którym spała w swoim pokoju, w sierocińcu. Przynajmniej szybciej poczuje się jak u siebie. Obok łóżka stała mała szafka z lampką, niestety nie działającą. Dziewczyna parsknęła cicho śmiechem obserwując kwiecisty wzór na abażurze. W następnej chwili jej wzrok skierował się na białe drzwi z trzema szybami najprawdopodobniej prowadzące do łazienki. Chęć obejrzenia kolejnego pomieszczenia wzięła górę nad delikatnym zmęczeniem, więc z małym ociągnięciem wstała i w dwóch krokach doszła do drzwi. Na twarzy brunetki pojawił się grymas gdy usłyszała skrzypnięcie, dźwięk, którego szczerze nienawidziła. Kiedy uporała się z ich otwarciem mruknęła do siebie "Łazienka jak łazienka". W porównaniu z pokojem tu ściany były biało-niebieskie. Blay skojarzyło się to ze szpitalnym wystrojem i aż wzdrygnęła się na tę myśl. Białe były również meble. W kącie stał prysznic, na przeciwko umywalka i lustro nad nią, a z boku sedes. W niewielkiej przestrzeni znalazło się również miejsce na szafkę. Nie było za to pralki, która zdecydowanie ułatwiła by życie. "No cóż- pomyślała- będę musiała sama prać". Nie załamało jej to, wręcz przeciwnie, wiedziała, że taka umiejętność jej się przyda.
Zerknęła do lustra i zaklęła pod nosem. Była tak bardzo zestresowana i zabiegana, więc rano nie znalazła czasu na przejrzenie się. Uważała, iż w takiej sytuacji makijaż jest zbędny. I tak nie jest brzydką osobą. Teraz zrozumiała, że mogła przynajmniej użyć korektora. Z dala można by zobaczyć jak bardzo niewyspana jest, a do tego na skroni pojawił się czerwony nieprzyjaciel. Szybko ściągnęła z włosów gumkę pozwalając by zakryły nieproszonego gościa.
Odwróciła się od lustra, nie miała ochoty oglądać własnego odbicia. Dokładnie znała każdy centymetr swojej twarzy.

Wróciła z powrotem do pokoju, by zająć się bagażem. Do rąk wzięła pudło z książkami. Większość z nich dotyczyła historii i archeologii, czyli tego co najbardziej ją interesowało. Ułożone były w porządku alfabetycznym, tak, żeby łatwiej było odnaleźć daną książkę, w razie gdyby chciała poczytać. Co zabawne, Blay nie lubiła się uczyć, przynajmniej nie wszystkiego. Przedmioty ścisłe były katorgą w szkole, nie rozumiała nic ani nie czuła potrzeby rozumienia tego. Wiedziała, że na nic jej się to nie przyda. Nie wiązała swojej przyszłości z matematyką ani niczym podobnym. Jednak  nie była też do końca humanistką. Nie cierpiała lekcji angielskiego, pisania referatów, a tym bardziej "opowieści na podstawie swojej wyobraźni". Zazwyczaj przychodziły jej do głowy niestworzone historie, takie których na pewno nie opowiedziała by nauczycielce, nie takiej jak pani Juicy Jack (tak naprawdę nazywała się Jackie Larsen, ale uczniowie uznali, że to nudne). Uwielbiała za to lekcje historii, ale nie tej politycznej. Interesowały ją dzieje świata w odległych wiekach, jak żyli ludzie, jak to wyglądało. W dodatku lubiła ruch i wycieczki. Wykopywanie i badanie kości ludzi czy dinozaurów gdzieś w Turcji wydawało jej się spełnieniem marzeń. Na razie jednak będzie mogła oglądać kości w muzeum. Była podekscytowana wizją prawdziwej pracy. Jeśli chce się zostać archeologiem, zatrudnienie w Muzeum Historii Naturalnej w roli przewodnika to dobry początek.

Gdy siedziała na podłodze z kieszeni dżinsów wypadł telefon. Blay podniosła go przygryzając wargę, gdyż przypomniała sobie słowa Hannah. Przez chwilę wpatrywała się w ekran i rozważała opcje. "Nic nie zaszkodzi spróbować". Bez wahania złapała połączenie z internetem i zalogowała się na Facebooka. Dzięki Bogu za ten portal! W wyszukiwarkę wpisała "harry styles". Miała nadzieję, że Hannah jej nie oszukała i nie podała pierwszego lepszego nazwiska tylko po to, by brunetka dała jej spokój. Poczuła rozczarowanie widząc ile kont się wyszukało. Jak widać to popularne połączenie imienia i nazwiska. Postanowiła się nie poddawać i wciąż przewijała dalej wypatrując osoby, która mogłaby być nim. Niestety bez skutku.
Już chciała zamknąć przeglądarkę, gdy zauważyła kogoś kto mógłby być tym Harrym, o którego jej chodziło, Po wejściu na jego profil, pierwsze co kliknęła to "Zdjęcia", ponieważ to ustawione na profilowe nie było zbyt wyraźne. Znalazła jedno w dobrym oświetleniu i w zadowalającej jakości. Do zdjęcia pozowało kilka osób, ale tylko jedna zwróciła jej uwagę. Chłopak, na którym skupiła swój wzrok był najwyższy ze wszystkich. Brązowe włosy kręciły się bardziej niż zapamiętała. Szeroki uśmiech. I urocze dołeczki w policzkach. Wyglądał dokładnie tak. jak sobie wyobrażała. Był przystojny. Bardziej niż mogłoby się jej wydawać.
Przeszła do kolejnej zakładki, tym razem "Informacje" mając nadzieję, że przy miejscu zamieszkania zobaczy Londyn. Lecz najpierw przeczytała datę urodzenia. Wiek się zgadzał. Nie zostało już nic innego jak sprawdzić lokalizację. Tego bała się najbardziej. Wstrzymała oddech, gdy zobaczyła literę L.
"Co jeśli mieszka tutaj? Nie, to niemożliwe..." I miała rację.

To nie był Londyn.


~*~

W klubie było tłoczno i gorąco. Ludzie tańczyli do ogłuszającej muzyki techno, takiej, której nie lubił. W dłoni trzymał szklankę z colą i od czasu do czasu ją obracał. Kelnerka uśmiechała się do niego zalotnie, ale nie zwracał na nią uwagi. Miał ochotę jak najszybciej stąd wyjść i wrócić do domu. Zdawał sobie sprawę z tego, że zachowuje się jak obrażony chłopiec, ale Nate mógłby chociaż raz odpuścić. Przecież doskonale wiedział, że Harry nie ma ochoty na imprezy, Ale taka właśnie była logika Nate'a. Czujesz się do dupy i na nic ci się nie chce? Idź na imprezę, na pewno ci się polepszy! I
Nie poczuł się lepiej. Zwłaszcza widząc przyjaciela idącego w jego stronę z panną przy boku. Przewrócił oczami gdy byli tuż obok.

- Serio Nate? A co z Emily?
- Wyluzuj, stary. - zaśmiał się, mocniej obejmując nową zdobycz. - Emily to już przeszłość. Poznaj Jessie.

Jessie uśmiechnęła się ukazując trochę nierówne zęby. Jej spódniczka była zdecydowanie za krótka i dziewczyna przesadziła z samoopalaczem. Nate'owi to najwyraźniej nie przeszkadzało, był tak pijany, że nawet tego nie zauważył.
Harry odchrząknął niecierpliwie chcąc dać do zrozumienia swoje niezadowolenie.

- Przestań, Styles. Mógłbyś chociaż raz odpuścić i też się zabawić.- Jego słowa, mimo, że ze względu na hałas panujący w klubie starał się mówić głośno i wyraźnie, przypominały bełkot. - Ale zapomniałem, że ty jesteś tylko z Heather.

Miał rację. Heather- dziewczyna Harry'ego. Tego wieczoru dzwoniła do niego pięć razy, ale nie żadnego połączenia nie odebrał. Bywała bardzo zazdrosna. Jednak był z nią. Fakt, bardziej z przyzwyczajenia niż z miłości. Chwilami miał jej serdecznie dosyć, ale nie wyobrażał sobie życia bez niej. Ona po prostu była, praktycznie od zawsze. I pewnie by go zabiła, gdyby próbował z nią zerwać. Heather należała do osób, z którymi nie warto zadzierać, dla własnego dobra. Przez cały czas od kiedy są razem Harry nawet nie pomyślał o zdradzeniu jej. Nie można narzekać, jest dobrym chłopakiem.

- Zamknij się, Collins.

Rzadko mówił do przyjaciela po nazwisku. Jeśli się to zdarzało, musiał być naprawdę zdenerwowany. A Collinsowi ostatnio niezwykle łatwo przychodziło wyprowadzenie go z równowagi.

- No co, może nie? Odkąd z nią jesteś w ogóle nie patrzysz na inne...
- Bo ona mi wystarcza. - Styles próbował zachować spokój, co nie było proste. Zrobił łyk napoju.
- Tak, a ty nawet z nią nie sypiasz.

Harry spiorunował go wzrokiem. Podziałało to lepiej niż by znów kazał się zamknąć.

- Cholera, Collins. Czemu ja się z tobą trzymam? - spytał bardziej sam siebie.
- Bo tylko ja chcę się z tobą trzymać.

Tego było już za wiele. Harry zapłacił za swoją colę i wstał z miejsca na którym siedział. Ruszył w stronę wyjściowych drzwi, przeciskając się między szalejącymi, spoconymi ludźmi. Usłyszał jeszcze z dala zawołanie Nate'a.

- Idź! I wyśpij się, bo jutro wykłady!

Kiedy znalazł się na zewnątrz, jego włosy rozwiał wiatr. Było chłodno, w końcu na pewno minęła już północ. Stał sam na chodniku obserwując pustą ulicę. Miał niedaleko do domu, ale nie chciał tam iść. Przez chwilę nabrał ochoty by zadzwonić do Heather i z nią posiedzieć, porozmawiać. Zrezygnował z tego jednak, nie wytrzymał by tego. Przysiadł na krawężniku i oparł głowę na dłoniach. Najbardziej w tym wszystkim zdenerwował go fakt, iż Nate miał we wszystkim rację.
Wcześniej był duszą towarzystwa, żadna impreza nie miała prawa się odbyć bez obecności Harry'ego Stylesa. Więc co się stało? Nie wiedział. Może po prostu dorósł? Robienie na złość rodzicom nie daje już tyle radości i podekscytowania kiedy ma się 20 lat. Wiek do czegoś zobowiązuje. Nie chciał być postrzegany jako niedojrzała osoba, dla której liczy się tylko zabawa. "Zachowuję się jak mój stary" pomyślał. Nie było to obrazą dla jego ojca, w dodatku nie biologicznego. Harry został adoptowany mając 9 lat, czyli 11 lat temu. Zawsze myślał o ludziach, którzy go przygarnęli jako o prawdziwych rodzicach, bo to oni dali mu dom i otoczyli troską.

Pomimo wcześniejszych rozważań na temat odpowiedzialności i dojrzałości, zdecydował wrócić do klubu. Na dworze było zimno i wolał posiedzieć w dusznym pomieszczeniu niż zachorować. Pamiętając również docinki Nate'a, postanowił zrobić to czego kolega od niego oczekiwał.

Opierając się o kontuar mrugnął do kelnerki, która wcześniej bezskutecznie próbowała zwrócić jego uwagę i zamówił drinka. Zabawi się.

________________________________

hejjj

Trochę długo zeszło mi się z tym rozdziałem. Miałam dodać wczoraj, ale przepisałam pół i musiałam iść z laptopa, W sumie powstał w mojej głowie już jakiś czas temu, jednak nie miałam czasu żeby go spisać. Hmm myślę, że jest nieźle, ale to wy oceniacie. Wydawało mi się, że jest dłuższy ale jak teraz patrze to jakoś tak mało idk, przepraszam. I pewnie znów są jakieś drobne błędy. Sprawdzałam tekst kilka razy i mam nadzieję, że nie będzie ich jakoś mega dużo.

Kilka spraw:

Po pierwsze- czy chcielibyście by na twitterze powstały konta- roleplayery? wiem że takie konta cieszą się popularnością, więc wpadłam na pomysł by Found You też takie miał. Jeśli są osoby chętne do prowadzenia takich kont to napiszcie do mnie na tt >>> klik<<< lub na asku >>> klik<<< / >>> klik<<<

Po drugie- komentarze. Ja się cieszę naprawdę z każdego! Jednak trochę dziwnie patrzeć jak wyświetlenia ciągle rosną i to dużo dużo, a komentarzy jest zaledwie kilka. Wiecie, to naprawdę motywuje. Każda szczera opinia jest na wagę złota, serio. Czy moglibyśmy przyjąć zasadę  *  Czytasz = komentujesz * ? Bo naprawdę nie wiem czy jest sens pisania tego fanfiction dla kilku osób. (No cóż, oczywiście, że jest, Ale rozumiecie, ja dużo czasu na to poświęcam i energii i w ogóle siebie więc miło by było gdybyście docenili i napisali te kilka słów od siebie)

No to chyba tyle.

Do następnego! xox