Rozdział 2

przeczytajcie notkę pod rozdziałem!

____________________________

Z mocno bijącym sercem nacisnęłam klamkę i otworzyła drzwi. Co prawda, była już w tym mieszkaniu, ale teraz miała naprawdę tu zamieszkać. Weszła do pomieszczenia i z przyzwyczajenia sięgnęła dłonią do włącznika światła po prawej stronie, choć było jasno. W krótkiej chwili zorientowała się co zrobiła, pośpiesznie gasząc żarówki. Przynajmniej wiedziała, że się tam znajduje.

Mieszkanie było niewielkie. Niektórzy nawet nie nazwaliby tego mieszkaniem. Składało się ono z pokoju, kuchni i łazienki. Ale czy osiemnastolatka potrzebuje więcej? Zresztą, najważniejsze, że nie było drogie. W dodatku Blay wiedziała, że tylko przez jakiś czas będzie jej domem. Zanim wyjedzie na studia. Jeśli wyjedzie. W Londynie na pewno jest wiele dobrych uczelni, więc nie musiałaby się przeprowadzać. Nie była jednak pewna czy znalazłaby tu kierunek, który ją interesował. Nie zagłębiała się jeszcze w ten temat.

Nogą przesunęła karton wypełniony książkami, a za sobą pociągnęła walizkę. Rozglądając się po swoim nowym domu, zauważyła, że kolory utrzymane są w neutralnych, bezpiecznych odcieniach beżu i szarości. Nie przeszkadzało jej to, nie lubiła gdy wszystkiego było za dużo. Panował tam spokój, chociaż ulice na zewnątrz były ruchliwe i co chwilę dochodził stamtąd dźwięk klaksonu.

Blay zostawiła swoje bagaże i przysiadła na brzegu łóżka. Z żalem odczuła, że nie było cudownie miękkie, ale nie tego się w końcu spodziewała. Łóżko do złudzenia przypominało to, na którym spała w swoim pokoju, w sierocińcu. Przynajmniej szybciej poczuje się jak u siebie. Obok łóżka stała mała szafka z lampką, niestety nie działającą. Dziewczyna parsknęła cicho śmiechem obserwując kwiecisty wzór na abażurze. W następnej chwili jej wzrok skierował się na białe drzwi z trzema szybami najprawdopodobniej prowadzące do łazienki. Chęć obejrzenia kolejnego pomieszczenia wzięła górę nad delikatnym zmęczeniem, więc z małym ociągnięciem wstała i w dwóch krokach doszła do drzwi. Na twarzy brunetki pojawił się grymas gdy usłyszała skrzypnięcie, dźwięk, którego szczerze nienawidziła. Kiedy uporała się z ich otwarciem mruknęła do siebie "Łazienka jak łazienka". W porównaniu z pokojem tu ściany były biało-niebieskie. Blay skojarzyło się to ze szpitalnym wystrojem i aż wzdrygnęła się na tę myśl. Białe były również meble. W kącie stał prysznic, na przeciwko umywalka i lustro nad nią, a z boku sedes. W niewielkiej przestrzeni znalazło się również miejsce na szafkę. Nie było za to pralki, która zdecydowanie ułatwiła by życie. "No cóż- pomyślała- będę musiała sama prać". Nie załamało jej to, wręcz przeciwnie, wiedziała, że taka umiejętność jej się przyda.
Zerknęła do lustra i zaklęła pod nosem. Była tak bardzo zestresowana i zabiegana, więc rano nie znalazła czasu na przejrzenie się. Uważała, iż w takiej sytuacji makijaż jest zbędny. I tak nie jest brzydką osobą. Teraz zrozumiała, że mogła przynajmniej użyć korektora. Z dala można by zobaczyć jak bardzo niewyspana jest, a do tego na skroni pojawił się czerwony nieprzyjaciel. Szybko ściągnęła z włosów gumkę pozwalając by zakryły nieproszonego gościa.
Odwróciła się od lustra, nie miała ochoty oglądać własnego odbicia. Dokładnie znała każdy centymetr swojej twarzy.

Wróciła z powrotem do pokoju, by zająć się bagażem. Do rąk wzięła pudło z książkami. Większość z nich dotyczyła historii i archeologii, czyli tego co najbardziej ją interesowało. Ułożone były w porządku alfabetycznym, tak, żeby łatwiej było odnaleźć daną książkę, w razie gdyby chciała poczytać. Co zabawne, Blay nie lubiła się uczyć, przynajmniej nie wszystkiego. Przedmioty ścisłe były katorgą w szkole, nie rozumiała nic ani nie czuła potrzeby rozumienia tego. Wiedziała, że na nic jej się to nie przyda. Nie wiązała swojej przyszłości z matematyką ani niczym podobnym. Jednak  nie była też do końca humanistką. Nie cierpiała lekcji angielskiego, pisania referatów, a tym bardziej "opowieści na podstawie swojej wyobraźni". Zazwyczaj przychodziły jej do głowy niestworzone historie, takie których na pewno nie opowiedziała by nauczycielce, nie takiej jak pani Juicy Jack (tak naprawdę nazywała się Jackie Larsen, ale uczniowie uznali, że to nudne). Uwielbiała za to lekcje historii, ale nie tej politycznej. Interesowały ją dzieje świata w odległych wiekach, jak żyli ludzie, jak to wyglądało. W dodatku lubiła ruch i wycieczki. Wykopywanie i badanie kości ludzi czy dinozaurów gdzieś w Turcji wydawało jej się spełnieniem marzeń. Na razie jednak będzie mogła oglądać kości w muzeum. Była podekscytowana wizją prawdziwej pracy. Jeśli chce się zostać archeologiem, zatrudnienie w Muzeum Historii Naturalnej w roli przewodnika to dobry początek.

Gdy siedziała na podłodze z kieszeni dżinsów wypadł telefon. Blay podniosła go przygryzając wargę, gdyż przypomniała sobie słowa Hannah. Przez chwilę wpatrywała się w ekran i rozważała opcje. "Nic nie zaszkodzi spróbować". Bez wahania złapała połączenie z internetem i zalogowała się na Facebooka. Dzięki Bogu za ten portal! W wyszukiwarkę wpisała "harry styles". Miała nadzieję, że Hannah jej nie oszukała i nie podała pierwszego lepszego nazwiska tylko po to, by brunetka dała jej spokój. Poczuła rozczarowanie widząc ile kont się wyszukało. Jak widać to popularne połączenie imienia i nazwiska. Postanowiła się nie poddawać i wciąż przewijała dalej wypatrując osoby, która mogłaby być nim. Niestety bez skutku.
Już chciała zamknąć przeglądarkę, gdy zauważyła kogoś kto mógłby być tym Harrym, o którego jej chodziło, Po wejściu na jego profil, pierwsze co kliknęła to "Zdjęcia", ponieważ to ustawione na profilowe nie było zbyt wyraźne. Znalazła jedno w dobrym oświetleniu i w zadowalającej jakości. Do zdjęcia pozowało kilka osób, ale tylko jedna zwróciła jej uwagę. Chłopak, na którym skupiła swój wzrok był najwyższy ze wszystkich. Brązowe włosy kręciły się bardziej niż zapamiętała. Szeroki uśmiech. I urocze dołeczki w policzkach. Wyglądał dokładnie tak. jak sobie wyobrażała. Był przystojny. Bardziej niż mogłoby się jej wydawać.
Przeszła do kolejnej zakładki, tym razem "Informacje" mając nadzieję, że przy miejscu zamieszkania zobaczy Londyn. Lecz najpierw przeczytała datę urodzenia. Wiek się zgadzał. Nie zostało już nic innego jak sprawdzić lokalizację. Tego bała się najbardziej. Wstrzymała oddech, gdy zobaczyła literę L.
"Co jeśli mieszka tutaj? Nie, to niemożliwe..." I miała rację.

To nie był Londyn.


~*~

W klubie było tłoczno i gorąco. Ludzie tańczyli do ogłuszającej muzyki techno, takiej, której nie lubił. W dłoni trzymał szklankę z colą i od czasu do czasu ją obracał. Kelnerka uśmiechała się do niego zalotnie, ale nie zwracał na nią uwagi. Miał ochotę jak najszybciej stąd wyjść i wrócić do domu. Zdawał sobie sprawę z tego, że zachowuje się jak obrażony chłopiec, ale Nate mógłby chociaż raz odpuścić. Przecież doskonale wiedział, że Harry nie ma ochoty na imprezy, Ale taka właśnie była logika Nate'a. Czujesz się do dupy i na nic ci się nie chce? Idź na imprezę, na pewno ci się polepszy! I
Nie poczuł się lepiej. Zwłaszcza widząc przyjaciela idącego w jego stronę z panną przy boku. Przewrócił oczami gdy byli tuż obok.

- Serio Nate? A co z Emily?
- Wyluzuj, stary. - zaśmiał się, mocniej obejmując nową zdobycz. - Emily to już przeszłość. Poznaj Jessie.

Jessie uśmiechnęła się ukazując trochę nierówne zęby. Jej spódniczka była zdecydowanie za krótka i dziewczyna przesadziła z samoopalaczem. Nate'owi to najwyraźniej nie przeszkadzało, był tak pijany, że nawet tego nie zauważył.
Harry odchrząknął niecierpliwie chcąc dać do zrozumienia swoje niezadowolenie.

- Przestań, Styles. Mógłbyś chociaż raz odpuścić i też się zabawić.- Jego słowa, mimo, że ze względu na hałas panujący w klubie starał się mówić głośno i wyraźnie, przypominały bełkot. - Ale zapomniałem, że ty jesteś tylko z Heather.

Miał rację. Heather- dziewczyna Harry'ego. Tego wieczoru dzwoniła do niego pięć razy, ale nie żadnego połączenia nie odebrał. Bywała bardzo zazdrosna. Jednak był z nią. Fakt, bardziej z przyzwyczajenia niż z miłości. Chwilami miał jej serdecznie dosyć, ale nie wyobrażał sobie życia bez niej. Ona po prostu była, praktycznie od zawsze. I pewnie by go zabiła, gdyby próbował z nią zerwać. Heather należała do osób, z którymi nie warto zadzierać, dla własnego dobra. Przez cały czas od kiedy są razem Harry nawet nie pomyślał o zdradzeniu jej. Nie można narzekać, jest dobrym chłopakiem.

- Zamknij się, Collins.

Rzadko mówił do przyjaciela po nazwisku. Jeśli się to zdarzało, musiał być naprawdę zdenerwowany. A Collinsowi ostatnio niezwykle łatwo przychodziło wyprowadzenie go z równowagi.

- No co, może nie? Odkąd z nią jesteś w ogóle nie patrzysz na inne...
- Bo ona mi wystarcza. - Styles próbował zachować spokój, co nie było proste. Zrobił łyk napoju.
- Tak, a ty nawet z nią nie sypiasz.

Harry spiorunował go wzrokiem. Podziałało to lepiej niż by znów kazał się zamknąć.

- Cholera, Collins. Czemu ja się z tobą trzymam? - spytał bardziej sam siebie.
- Bo tylko ja chcę się z tobą trzymać.

Tego było już za wiele. Harry zapłacił za swoją colę i wstał z miejsca na którym siedział. Ruszył w stronę wyjściowych drzwi, przeciskając się między szalejącymi, spoconymi ludźmi. Usłyszał jeszcze z dala zawołanie Nate'a.

- Idź! I wyśpij się, bo jutro wykłady!

Kiedy znalazł się na zewnątrz, jego włosy rozwiał wiatr. Było chłodno, w końcu na pewno minęła już północ. Stał sam na chodniku obserwując pustą ulicę. Miał niedaleko do domu, ale nie chciał tam iść. Przez chwilę nabrał ochoty by zadzwonić do Heather i z nią posiedzieć, porozmawiać. Zrezygnował z tego jednak, nie wytrzymał by tego. Przysiadł na krawężniku i oparł głowę na dłoniach. Najbardziej w tym wszystkim zdenerwował go fakt, iż Nate miał we wszystkim rację.
Wcześniej był duszą towarzystwa, żadna impreza nie miała prawa się odbyć bez obecności Harry'ego Stylesa. Więc co się stało? Nie wiedział. Może po prostu dorósł? Robienie na złość rodzicom nie daje już tyle radości i podekscytowania kiedy ma się 20 lat. Wiek do czegoś zobowiązuje. Nie chciał być postrzegany jako niedojrzała osoba, dla której liczy się tylko zabawa. "Zachowuję się jak mój stary" pomyślał. Nie było to obrazą dla jego ojca, w dodatku nie biologicznego. Harry został adoptowany mając 9 lat, czyli 11 lat temu. Zawsze myślał o ludziach, którzy go przygarnęli jako o prawdziwych rodzicach, bo to oni dali mu dom i otoczyli troską.

Pomimo wcześniejszych rozważań na temat odpowiedzialności i dojrzałości, zdecydował wrócić do klubu. Na dworze było zimno i wolał posiedzieć w dusznym pomieszczeniu niż zachorować. Pamiętając również docinki Nate'a, postanowił zrobić to czego kolega od niego oczekiwał.

Opierając się o kontuar mrugnął do kelnerki, która wcześniej bezskutecznie próbowała zwrócić jego uwagę i zamówił drinka. Zabawi się.

________________________________

hejjj

Trochę długo zeszło mi się z tym rozdziałem. Miałam dodać wczoraj, ale przepisałam pół i musiałam iść z laptopa, W sumie powstał w mojej głowie już jakiś czas temu, jednak nie miałam czasu żeby go spisać. Hmm myślę, że jest nieźle, ale to wy oceniacie. Wydawało mi się, że jest dłuższy ale jak teraz patrze to jakoś tak mało idk, przepraszam. I pewnie znów są jakieś drobne błędy. Sprawdzałam tekst kilka razy i mam nadzieję, że nie będzie ich jakoś mega dużo.

Kilka spraw:

Po pierwsze- czy chcielibyście by na twitterze powstały konta- roleplayery? wiem że takie konta cieszą się popularnością, więc wpadłam na pomysł by Found You też takie miał. Jeśli są osoby chętne do prowadzenia takich kont to napiszcie do mnie na tt >>> klik<<< lub na asku >>> klik<<< / >>> klik<<<

Po drugie- komentarze. Ja się cieszę naprawdę z każdego! Jednak trochę dziwnie patrzeć jak wyświetlenia ciągle rosną i to dużo dużo, a komentarzy jest zaledwie kilka. Wiecie, to naprawdę motywuje. Każda szczera opinia jest na wagę złota, serio. Czy moglibyśmy przyjąć zasadę  *  Czytasz = komentujesz * ? Bo naprawdę nie wiem czy jest sens pisania tego fanfiction dla kilku osób. (No cóż, oczywiście, że jest, Ale rozumiecie, ja dużo czasu na to poświęcam i energii i w ogóle siebie więc miło by było gdybyście docenili i napisali te kilka słów od siebie)

No to chyba tyle.

Do następnego! xox

Rozdział 1

Tego dnia Blaihin obudziła się wcześniej niż zazwyczaj, chociaż poprzedniego wieczoru miała nie małe problemy z zaśnięciem. Denerwowała tym swoją współlokatorkę, Lindsey. Co chwilę to zapalała, to gasiła lampkę, wstawała po szklankę wody, po czym znów bezskutecznie próbowała zasnąć.
 Lindsey rozumiała jednak koleżankę. To nie była zwyczajna noc. To ostatnia noc Blay w sierocińcu. Wszyscy zastanawiali się jak to jest, a to właśnie ona miała się o tym przekonać. I cieszyła się z tego.
To nie tak, że było jej tu źle. Wychowawcy i opiekunowie robili co w ich mocy, by podopieczni czuli się bezpieczni i kochani. I udawało im się. Nikt się nie wywyższał, a nawet gdy próbował, szybko został uświadomiony, że wcale nie jest lepszy. Nawet jeśli ktoś go odwiedzał, a innych nie.

To co działo się wokół, docierało do dziewczyny jakby przez mgłę. Ledwo słyszała ulubioną piosenkę w radio, nie czuła smaku jedzenia. Choć z pozoru wyglądała na spokojną i opanowaną, tak naprawdę była kłębkiem nerwów.

Falowane brązowe włosy zostały związane, coraz częściej denerwowały właścicielkę, która poważnie zastanawiała się nad ich skróceniem. Nadal tego nie zrobiła, zdając sobie sprawę z tego, że są one atutem. Niestety, rozpuszczone żyły swoim własnym życiem, choć Blay próbowała temu zaradzić.

W tym dniu nie tylko włosy, ale i koordynacja ruchowa sprawiała jej kłopoty, Kiedy po raz kolejny, podczas przenoszenia walizek i pudeł z całym dorobkiem dotychczasowego życia wpadła na niczego nie spodziewającą się osobę, została nazwana pokraką. Nie zrobiło to na niej dużego wrażenia, miała ważniejsze sprawy na głowie.

W maju skończyła równe 18 lat i mogła zacząć żyć samodzielnie. Na szczęście miała czas na oswojenie się z nową sytuacją i wyprowadzkę, więc skorzystała z niej. Poczekała do momentu aż skończy szkołę. I ten moment właśnie nadszedł. Mając świadectwo ukończenia szkoły przy sobie, nie miała już wyboru.
Zanim opuściła to miejsce, które praktycznie od zawsze było jej domem, musiała wypełnić ważne dokumenty swoim imieniem i nazwiskiem. Czuła się nieswojo siedząc w gabinecie i pisząc "Blaithin Grace Wheeler", ale robiła to niczym maszyna. Próbowała wyobrazić sobie, że to tylko nic nieznaczące literki, układające się w wyrazy. Nie miała racji, ale takie myślenie pomagało.

- Podpisz jeszcze tutaj. - powiedziała Hannah, sekretarka. Była to kobieta w wieku około trzydziestu lat, o ciemnoblond włosach i miłym uśmiechu. Blay ją lubiła. To dzięki niej znalazła niedrogie mieszkanko i od 16 roku życia dorabiała w weekendy w pizzerii, oraz innych, bardziej dorywczych pracach. To dzięki temu miała pieniądze na drobne wydatki, uzbierała na dość dobry telefon. W poprzednie wakacje ukończyła też odpowiedni kurs, by teraz móc zacząć pracę w muzeum historii naturalnej. Ta praca pozwoli oszczędzić jej na studia, o których od dziecka marzyła.

Dziewczyna złożyła kolejny podpis i uśmiechnęła się do Hannah. Chociaż była sekretarką, a nie opiekunką, przez te wszystkie lata starała się chociaż w małym stopniu zastąpić jej matkę.

Rodzice Blay zginęli w pożarze domu. Nie wiadomo jakim cudem udało się uratować pięcioletnią dziewczynkę. Jako, że najbliższa rodzina mieszkała zbyt daleko i najwyraźniej nie miała ochoty zaopiekować się krewną, trafiła ona do sierocińca.

- Więc...Jeśli kiedykolwiek potrzebowałabyś pomocy, moje drzwi zawsze są otwarte.
- Dziękuję. - Łza zakręciła się w oku brunetki, choć z całych sił starała się nie płakać.

Już miała powiedzieć "Do widzenia" i odejść, gdy wpadła na pomysł. To, nad czym zastanawiała się odkąd skończyła 10 lat, było w zasięgu ręki. Czemu wcześniej o tym nie pomyślała?
Podniosła wzrok na kobietę i z zaskakującą odwagą spytała:

- Mam pytanie. Jak mieli na nazwisko państwo, którzy adoptowali Harry'ego?

Hannah wiedziała, że to pytanie w końcu padnie, toteż nie była zaskoczona. Przygotowywała się do tego, ale nadal nie wiedziała co w tej sytuacji zrobić. Zdawała sobie sprawę, z tego ile znaczy to dla Blay. Widziała co jako dziecko przeżyła, gdy został adoptowany.

- Myślę że nie powinnam udzielić ci tej informacji. Jesteś obcą osobą.

Blaithin kiwnęła głową na znak, iż rozumie. Poczuła ucisk w klatce piersiowej. Jakaż była głupia! Mogła się domyślić, że nie jest upoważniona do tego, by się dowiedzieć.

To nie było ostatnie słowo sekretarki.

- Ale mam nadzieję, że mogę ci zaufać. Wiem, że to dla ciebie ważne. Ci państwo mają na nazwisko Styles.

Nie mogła uwierzyć własnym uszom. Styles. Styles. Harry Styles. To brzmiało tak dobrze. Miała ochotę uścisnąć Hannah z radości, jednak powstrzymała się. Dumna z siebie wyszła z gabinetu. To takie dziwnie. Dla niej zawsze był chłopcem bez nazwiska. Nie wiedziała, jak nazywał się kiedyś. Teraz to już nie istotne. Minęło tyle lat, jego osoba nie powinna mieć już żadnego znaczenia. W dodatku to on obiecał, że będzie ją odwiedzał. Nigdy więcej go nie zobaczyła.
Znała nazwisko. I co dalej? Przecież równie dobrze może być teraz w Ameryce czy Australii. Na pewno o niej nie pamięta. Powinna wziąć z niego przykład. I miała taki zamiar, bo wtedy nie zdawała sobie sprawy  z tego jak bardzo potrzebne jej to krótkie nazwisko.

*
Dziewczynka siedziała na brzegu piaskownicy i niebieską łopatką wykopywała dół. Nie zastanawiała się po co to robi, jednak dopóki sprawiało jej to radość, nie przestawała. 
Ukryła się tam, podczas gdy inne dzieci jadły obiad. Pogoda była zła, możliwe więc, że nikt nie domyśli się, iż poszła właśnie tam. Chciała być choć przez chwilę sama i rozrzucając wokół siebie piasek, wyładowywała cały smutek i gniew, jaki był w jej duszy.

Kiedy dom zrobił się już całkiem czarny, a rodziców nie było wcale, przyjechali obcy ludzie i zabrali ją stamtąd. Nie wiedziała dlaczego to robią. Pamiętała ogień, było bardzo gorąco, a dym utrudniał oddychanie. 

Czemu jakaś pani bierze ją na ręce?
Czemu nie może przytulić mamy?
Dlaczego jej tu nie ma?
A co z zabawkami?
Czy będzie mogła wziąć swoją lalkę o imieniu Polly?

Pani nie chciała odpowiedzieć na żadne z tych pytań. Była smutna. Dla dziecka nie było to zrozumiałe.

Dostała nowy dom. Nie podobał jej się. Był za duży i mieszkały w nim też inne dzieci.

Rzuciła łopatkę jak najdalej. Zrobiło się zimno, cieniutki sweterek nie chronił ciała przed wiatrem. Rozsądniej byłoby wrócić do pokoju, ale przecież była zła.

- Naprawdę nie umiesz mówić? - usłyszała za plecami chłopięcy głos. 

Wstając, odwróciła się. To prawda, odkąd tu trafiła, milczała, ale dlatego, że nie miała ochoty z nikim rozmawiać. Nie zamierzała jednak informować o tym chłopca. 

Stał on kilka metrów od piaskownicy, w sztruksowych spodniach i granatowej bluzie. Był wyższy od niej, brązowe włosy lekko się kręciły. Wyczekiwał jakiejkolwiek reakcji ze strony Blay, a ona jedynie wpatrywała się pustym wzrokiem w przestrzeń obok niego.

- No przestań.- Zrobił krok w jej stronę - Wszyscy cię szukają. 

Zamiast odpowiedzieć, niezainteresowana wzruszyła ramionami. Wiedziała to. 
Jej drobne ciało przeszedł dreszcz, próbowała to ukryć. Nie chciała by pomyślał, że łatwo ją przekonać, bo tęskni za ciepłym miejscem. Stała tak jeszcze przez chwilę, starała się wyglądać dumnie i poważnie. Nie potrzebowała zainteresowania

- Jesteś dziwna. - powiedział, delikatnie marszcząc brwi.
- Nieprawda.. - odburknęła, obejmując się ramionami. Robiło się coraz zimniej i ciemniej
- A jednak mówisz!

Dziewczynka zauważyła, że troszeczkę seplenił. Rozbawiło ją to.

- Jak się nazywasz?- zapytał. Nie chciała ujawniać mu swojego imienia, niestety czuła, że jeśli tego nie zrobi, ten nie zostawi jej w spokoju.

- Blaithin.
- Jak?!- Praktycznie wykrzyknął te słowo. Było to rzadko spotykane imię.

Chłopiec położył ręce na biodrach patrząc na nową znajomą z ogromnym zdziwniem.

- Blay. - Przewróciła oczami. Dzieci w przedszkolu reagowały dokładnie tak samo.
- I fajnie. - Uśmiechnął się. - A ja Harry.

Wyciągnął do niej rękę. Z wahaniem nieufnie ją uścisnęła i sama się zdumiała jak łatwo dała się zaprowadzić do budynku. 

*
Wysoka blondynka szybko zbiegła po schodach, chcąc pożegnać koleżankę.

- Blay!- krzyknęła i zanim tamta się spostrzegła, już trzymała ją w objęciach.

Co prawda, Blay nie wyjeżdżała na drugi koniec świata, ani nawet kraju, a tylko kilka ulic dalej. Dzieliły pokój przez kilka lat i będzie jej brakowało brunetki.

- Lindsey...- powiedziała cicho Blay, próbując wydostać się ze szczelnego uścisku. - Dusisz mnie.

Blondynka zrobiła krok w tył, umożliwiając znajomej swobodne oddychanie. Bardzo przebywała jej odejście, jednocześnie nie mogła doczekać się swoich osiemnastych urodzin, by w końcu również się wyprowadzić.

- Przepraszam. Nie mogę uwierzyć, że będę sama w pokoju. Będzie mi pusto.
- Nie do końca. Dostaniesz jakąś młodszą dziewczynę do mieszkania, tak jak ja ciebie kiedyś.
- W sumie...- Zająknęła się.- Masz mój numer, prawda? Dzwoń! Musimy się kiedyś spotkać, nie zostawiaj mnie.

Wheeler przytakiwała tylko z niepokojem zauważając taksówkę, która przyjechała już chwilę temu i kierowcę tracącego cierpliwość.

- Zadzwonię. - zapewniła. - Ale teraz muszę już iść. Pa!

Pożegnała Lindsey i wraz z bagażem ruszyła do samochodu. Siedzący w aucie mężczyzna niezbyt chętnie pomógł wsadzić walizki i pudła do bagażnika. Naprawdę nie spodobało mu się to co przed chwilą widział. Nie ona jedyna chce dzisiaj gdzieś jechać, a tylko spowalnia jego pracę.

W końcu wsiadła do samochodu i podała niezadowolonemu kierowcy adres, pod którym miał ją wysadzić.

Teraz nie ma już powrotu. Właśnie zamknęła pewien rozdział swojego życia i nadszedł czas by rozpocząć następny.

____________________________________________________________________________

Cześć. W końcu pierwszy rozdział! Siedziałam nad nim naprawdę długo. To co widzicie to szósta wersja jaką napisałam. Nawet mi się podoba, zdecydowanie bardziej, niż poprzednie 5.

Chciałabym podziękować @cliffordeffect za cudowny szablon! Jest dokładnie taki jaki chciałam.
Rozdziały będą pojawiać się bardziej lub mniej regularnie, przepraszam. Ale chcę każdemu poświęcić więcej uwagi, a to trochę czasu zajmuje. Jestem pewna, że są tu jakieś błędy, kilka już poprawiłam, ale pewnie nie były to wszystkie, więc przepraszam.

Dziękuję za komentarze pod prologiem, może nie było ich mega dużo, ale naprawdę mnie ucieszyły!


Jeśli chcecie możecie też wyrazić swoją opinię na Twitterze pisząc tweeta o rozdziale z hasztagiem #FOUNDYOUFF

Zachęcam również do zadawania pytań. Jeśli masz pytanie, napisz do mnie na asku ( http://ask.fm/foundyoufanfiction)   lub tt ( https://twitter.com/PAYNOSCRIPT ) , albo w komentarzu. Zawsze odpowiadam.

Proszę Was bardzo o komentarze, bo wtedy jeszcze bardziej chce mi się pisać i pracować!

xoxo