- Dasz niebieską? - spytała dziewczynka, zerkając na kartkę papieru leżącą przed nią na stole.
Był to ciepły dzień, jednak słońce jak zwykle chowało się za chmurami. Nawet niebo jakby zdawało sobie sprawę z tego, że ten dzień nie należał do najweselszych i postanowiło sprawić pogodę pasującą. Większość dzieci bawiła się na placu zabaw lub oglądała bajki w przeznaczonym do tego pokoju. Ale dziewczynka i chłopiec nie lubili przebywać z innymi, zwłaszcza teraz gdy jedno z nich miało się wyprowadzić.
- Dobra, ale daj żółtą.
Dzieci dokonały wymiany kredek i znów skupiły się na swoich dziełach. Choć nie było tego po nich widać, oboje denerwowali się jeszcze bardziej niż zazwyczaj. Nie znaczy to, że żyli w stresie, jedynie martwili się o swoje dziecinne problemy.
Pochyleni nad kartkami z bloku rysunkowego nie zwracali uwagi na to, co działo się dookoła nich. Tak to jest, gdy coś pochłonie cię bez końca i czujesz pustkę, kiedy zostajesz od tego oderwany.
- Harry!
Ciszę przerwał donośny głos opiekunki z sierocińca, kroczącej w stronę dwójki siedzącej przy stole.
Chłopca nie zainteresowało co kobieta chciała przekazać, nadal zawzięcie rysował. Opiekunka ukucnęła obok krzesła.
- Harry...Twoi...rodzice - zawahała się chwilę, zanim wypowiedziała te słowa. - przyszli zabrać cię do domu.
Dziewczynka spojrzała na Harry'ego, chcąc zobaczyć jaka będzie jego reakcja. Tak jak się spodziewała, uśmiechnął się i razem z rysunkiem ruszył w stronę drzwi. Przechodząc przez próg, odwrócił się jednak i powiedział:
-Blay, chodź z nami.
Blay pokręciła przecząco głową, ale za chwilę stała już obok kolegi i żegnała się z nim na podwórku.
- Będziesz mnie odwiedzał?
- Jasne. To dla ciebie- podał jej swój rysunek.
Mężczyzna stojący za Harrym wziął go na ręce mimo protestów i zaniósł do samochodu. Blay ledwie dostrzegła rączkę machającą jej na pożegnanie, potem obraz był już tylko zamazany, a po chudych policzkach spływały łzy.
And I know, that you're gone.
Wtedy jej życie kolejny raz się zmieniło.
***
Ponad 10 lat później Blay siedziała w swoim pokoju, w rękach trzymając rysunek, którego kolory nieco przyblakły, lecz nadal wyraźnie widziała na nim siebie i Harry'ego, trzymających się za ręce. Zbliżały się jej 18 urodziny, co oznaczało, że w jej życiu znów nastąpią zmiany. Jeszcze większe. I bardziej przerażające.
Missing you
Is all that needs to be said
__________________________________________
Cześć!
Przychodzę do Was z nowym fanfiction "Found you'. Nie jest ono tłumaczeniem.
PROSZĘ, NIE ZNIECHĘCAJCIE SIĘ PO TYM JEDNYM PROLOGU, POCZĄTKI ZAWSZE SĄ TRUDNE, CHCĘ ŻEBYŚCIE TO WY MI POMOGLI W TYM, BY TO FF STAWAŁO SIĘ CORAZ CIEKAWSZE (BO WIĄŻĘ Z NIM DUŻE NADZIEJE, STRASZNIE SIE NA NIE NAPALIŁAM TAK SZCZERZE).
JEŚLI PRZECZYTAŁAŚ/EŚ ZOSTAW KOMENTARZ, TO BARDZO MOTYWUJE :)
